Ομίχλη στο Παράθυρο

By Aleh   20 min. reading   View Comments

Hθελα να σου γράψω λίγα λόγια για ένα απ’ τα ποιήματα που εδώ και πολλά χρόνια έχει κερδίσει την προσοχή μου. Το ποίημα φέρει τον τίτλο “Am Fenster” (Στο Παράθυρο) και ανήκει στη Hildegard Maria Rauchfuß, ποιήτρια, συγγραφέα και δημοσιογράφο απ’ το Leipzig της άλλοτε Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (γνωστότερη ως Ανατολική Γερμανία). Διαβάζοντας στα γρήγορα τη βιογραφία της Rauchfuß σκόνταψα σ’ εκείνο στο σημείο που έγραφε ότι ενώ κουβαλούσε στην τσάντα της το σπρέι για το άσθμα, στο χέρι της, σχεδόν πάντα, κρατούσε με κομψότητα ένα τσιγάρο.

Hildegard Maria Rauchfuß
Hildegard Maria Rauchfuß, 1964. Photo courtesy: wikipedia

Το ποίημα πιθανότατα θα ήταν σήμερα άγνωστο, θαμμένο παρέα με δεκάδες παρόμοια στα ράφια κάποιας βιβλιοθήκης, αν δεν είχε μελοποιηθεί απ’ τους City, ροκ συγκρότημα επίσης απ’ την Ανατολική Γερμανία. Οι στίχοι του τραγουδιού (εκτός από έναν) ταυτίζονται με αυτούς του ποιήματος και στη Γερμανική έχουν ως εξής:

Einmal wissen, dies bleibt für immer
Ist nicht Rausch, der schon die Nacht verklagt
Ist nicht Farbenschmelz noch Kerzenschimmer
Von dem Grau des Morgens längst verjagt

Einmal fassen, tief im Blute fühlen
Dies ist mein und es ist nur durch dich
Nicht die Stirne mehr am Fenster kühlen
Dran ein Nebel schwer vorüber strich

Einmal fassen tief im Blute fühlen
Dies ist mein und es ist nur durch dich
[original poem:
Einmal wirklich fassen und nie wieder
alles geben müssen, was man hält]
Klagt ein Vogel, ach auch mein Gefieder
Näßt der Regen flieg ich durch die Welt
Flieg ich durch die Welt

Am Fenster, by Hildegard Maria Rauchfuß

Για την ιστορία του τραγουδιού η wikipedia αναφέρει τα ακόλουθα:

Ήταν το 1974 όταν ο βουλγαρικής καταγωγής Georgi Gogow και ο Klaus Selmke πειραματίζονταν με την μουσική των δημοτικών τραγουδιών της Βουλγαρίας. Ο Gogow έπαιζε βιολί, ενώ ο τραγουδιστής Emil Bogdanow διάβαζε την ποιητική συλλογή Versuch es mit der kleinen Liebe της Γερμανίδας ποιήτριας Hildegard Maria Rauchfuß, που περιείχε τους στίχους Am Fenster. Η μουσική έδεσε με τους στίχους και οι City άρχισαν να παίζουν το τραγούδι στις συναυλίες τους. Η δισκογραφική τους εταιρεία όμως αρνήθηκε να το ηχογραφήσει, διότι είχε μεγάλη διάρκεια επτά λεπτών, και επιπλέον καινοτομούσαν με τη χρήση βιολιού που δεν συνηθίζονταν τότε. Ο Bogdanow απέδρασε από την Ανατολική Γερμανία και πήγε στη Σουηδία. Αντικαταστάτης του στο συγκρότημα έγινε ο Toni Krahl, ο οποίος έκανε πρόβα το τραγούδι, το ηχογράφησε μόνος του, και έστειλε κασέτες σε ραδιοφωνικούς σταθμούς. Το κομμάτι έγινε αμέσως μεγάλη επιτυχία και τελικά κυκλοφόρησε ως single το 1977, και ως maxi single το 1978. Στην Αθήνα έγινε γνωστό από πειρατικό ραδιοσταθμό που το έπαιζε όλη την ημέρα και έγινε ανάρπαστο.

Στο video που ακολουθεί μπορεί κάποιος ν’ ακούσει το (full length) track των City το οποίο απαρτίζεται από 3 αλληλένδετα μέρη, τα πρώτα δυο εκ των οποίων (Ι. Traum & II. Tagtraum) αποτελούν την εισαγωγή στο τρίτο κομμάτι (06:32) πάνω στο οποίο είναι μελοποιημένο το Am Fenster. Λεπτομέρειες στα ελληνικά για την ιστορία του τραγουδιού μπορεί κανείς να διαβάσει εδώ.

Όταν λοιπόν πρωτάκουσα το τραγούδι των City, κάπου 20 χρόνια πριν, αναζήτησα απεγνωσμένα τους στίχους του. Το διαδίκτυο στα φοιτητικά μου χρόνια ήταν φτωχό. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν blogs ούτε κοινωνικά δίκτυα, τα forums εστίαζαν κυρίως σε επιστημονικά θέματα, κι ο ηλεκτρονικός ωκεανός της πληροφορίας ήταν συγκριτικά μια ρηχή λίμνη. Είχα όμως την τύχη να έχω επαφές με συμφοιτητές ομογενείς απ’ τη Γερμανία και έτσι κατόρθωσα να έχω μια λέξη-προς-λέξη μετάφραση.

Όπως φαίνεται, ο κραυγαλέος μινιμαλισμός και η χαλαρή χρήση γραμματικών και συντακτικών κανόνων της Γερμανικής γλώσσας, κάνουν δύσκολο το έργο κάποιου να ταυτοποιήσει με βεβαιότητα αυτό για το οποίο γίνεται λόγος στο ποίημα. Διαβάζοντας εκείνο το καιρό την πρόχειρη μετάφραση, είχα καταλήξει πως το ποίημα κάνει λόγο για το πάθος και πως αυτό μετουσιώνεται σε λύπη, αγανάκτηση κι απογοήτευση όταν αδυνατεί να βρει διέξοδο· εκείνο το πάθος συγκεκριμένα που σέρνει πίσω της κάθε ανεκπλήρωτη επιθυμία. Δεν θα μπορούσα να σκεφτώ καταλληλότερο συναίσθημα που ν’ αντιπροσωπεύεται απ’ το στίχο “Τούτο ανήκει σε μένα κι υπάρχει μοναχά μέσ’ από σένα”. Κάπως γενικευμένη αυτή η αναφορά μεν, ανταποκρίνονταν άψογα δε στο μινιμαλισμό των στίχων. Κι ως πάθος δεν θα μπορούσε να είναι παρά η ερωτική ή συναισθηματική επαφή μεταξύ ανθρώπων. Σ’ εκείνη τη διάσταση, μ’ άλλα λόγια, της ανθρώπινης επικοινωνίας όπου υπάρχει ουσιαστική αλληλεπίδραση (σύγκρουση ή ταύτιση) των εσωτερικών κόσμων.

Tα χρόνια πέρασαν, η λίμνη του διαδικτύου έγινε ωκεανός κι έτσι κατάφερα να συλλέξω περισσότερες πληροφορίες για τους στίχους. Συνειδητοποίησα με τον καιρό πως κάποιες λέξεις στο ποίημα έχουν διπλή σημασία· όπως η λέξη Rausch που μεταφράζεται μεν ως “θόρυβος”, έχει δε και αυτή την έννοια της μέθης ή της έκστασης. Λέξεις που κι αυτές είναι συνδεδεμένες με το πάθος. Με τη βοήθεια του διαδικτύου και αναλύσεων από Γερμανούς φιλόλογους, κατάλαβα πως το ποίημα όχι μόνο δεν αναλώνεται σε μια ιδιαίτερη ψυχική κατάσταση, μα είναι γραμμένο να ερμηνευτεί όπως το επιθυμεί ο αναγνώστης του. Κι εκεί θαρρώ οφείλει την ομορφιά του. Παράλληλα, οι ατελείς του φράσεις σε συνδυασμό με τις μινιμαλιστικές εικόνες του, κάνουν το ποίημα ειρωνικά διαχρονικό.

Ιδού λοιπόν μια ακόμη απόπειρα (ελεύθερης κι απεγνωσμένης) μετάφρασης του ποιήματος:

Άπαξ γίνει γνωστό, ριζώνει παντοτινά
Δεν είναι μέθη που τη νύχτα αποζητά
Δεν είναι ξέθωρα χρώματα μήτε λαμπύρισμα κεριών
κυνηγημένο απ’ το γκρίζο του πρωινού

Άπαξ γραπωθεί, κυλά βαθιά στο αίμα
Τούτο ανήκει σε μένα κι υπάρχει μοναχά μέσ’ από σένα
Ανήμπορο πλέον το μέτωπο να δροσιστεί στο παράθυρο
καθώς παχιά απλώνεται ομίχλη

Άπαξ γραπωθεί, κυλά βαθιά στο αίμα
Τούτο ανήκει σε μένα κι υπάρχει μοναχά μέσ’ από σένα
[στο πρωτότυπο ποίημα:
Άπαξ γραπωθεί αληθινά, ποτέ δεν πρέπει
ν’ επιστρέψει κανείς αυτό που κρατά]
Στενάζει ένα πουλί, αχ το φτέρωμά μου
παρότι μουσκεύει η βροχή, μες στον κόσμο πετώ
Μέσα στον κόσμο πετώ

Στο Παράθυρο, της Hildegard Maria Rauchfuß (μετάφρ. Aleh)

Κάνοντας μια μικρή παρένθεση, μπορώ να πω πως είναι δύσκολο έργο η μετάφραση κι ακόμη δυσκολότερη η μετάφραση ποίησης. Δεν είναι τόσο η γνώση δυο γλωσσών (το διαδίκτυο βοηθά πολύ σήμερα), όσο ότι απαιτεί απ’ το μεταφραστή να αναπαράγει μέσα του την ψυχολογία του ποιητή. Μόνο έτσι είναι δυνατό ν’ αναζητήσει ο πρώτος τις σωστές λέξεις, εκείνες που αποδίδουν το ύφος του πρωτότυπου. Αν μη τι άλλο, απ’ αυτό το μίνι-πρότζεκτ έμαθα να εκτιμώ βαθύτερα το έργο του μεταφραστή. Αν και επιδίωξα ευλαβικά να μην ξεφύγω απ’ την ακριβή μετάφραση, δεν θα μπορέσω ποτέ να πω πως είναι σε θέση ν’ αποδώσει το ύφος του πρωτότυπου.

Eπειτα από πολλά χρόνια, η ερμηνεία που έχω σήμερα διαφέρει αρκετά από εκείνη που ‘χα αρχικά. Έχω βεβαιωθεί πλέον, όπως έγραψα, πως το ποίημα δε μιλά απλά για πάθος. Άλλωστε η ίδια η ποιήτρια το αναφέρει στους πρώτους στίχους. Το παράθυρο της Rauchfuß δεν μπορεί παρά να είναι είτε μια εικόνα του έξω κόσμου, ή από μια άλλη οπτική, ένας καθρέφτης του ψυχισμού του. Όποιος κι αν είναι ο συμβολισμός, η αλήθεια είναι πως εκεί πλάι στο παράθυρο διαδραματίζεται μια κατάσταση έξαρσης. Είναι το σημείο στο οποίο ο καθένας από μας συναντά τα σύνορα του ψυχισμού του.

Στην περίπτωση που το παράθυρο λειτουργεί ως εικόνα του έξω κόσμου, τότε περιγράφει τα σύνορα ανάμεσα στον εσωτερικό και εξωτερικό κόσμο. Ως σύνορο όμως έχει δυναμική και λειτουργεί ως δίαυλος επικοινωνίας. Άρα, το παράθυρο, από μια απλή εικόνα, γίνεται σύμβολο επικοινωνίας. Σε ποιόν άραγε ανήκουν αυτά τα σύνορα, και ποιος τα ελέγχει; Στην περίπτωση που υπάρχει φυσικός, πολιτικοοικονομικός, ή κοινωνικός περιορισμός (για παράδειγμα αντίστοιχος μ’ εκείνο στα χρόνια της Ανατολικής Γερμανίας) είναι φανερό πως ο έλεγχος ανήκει στον έξω κόσμο. Περιορισμός είναι φυσικά κι όταν, λόγου χάρη, κάποιος έχει ανατομική δυσκολία στο περπάτημα. Και σ’ αυτή την περίπτωση ο περιορισμός επιβάλλεται απ’ την ίδια τη φύση και άρα ανήκει στον εξωτερικό κόσμο. Η ομίχλη που περιγράφεται στο ποίημα δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα άλλο από μια αφαίρεση της έννοιας του εξωτερικού περιορισμού.

Αντίθετα, αν το παράθυρο λειτουργεί ως καθρέπτης, τότε προφανώς θα περιγράφει τα όρια και τις αντοχές κάποιου. Μέσα απ’ αυτό το πρίσμα, θα μπορούσε κανείς να παραλληλίσει την ομίχλη με τα χνώτα που θολώνουν το τζάμι. Η ομίχλη εδώ θα μπορούσε να συμβολίζει την αδυναμία κάποιου να επικοινωνήσει με τον εαυτό του ή ακόμη και να τον αγαπήσει (αυτοεκτίμηση). Η έννοια του συνόρου υπάρχει και εδώ, κι ο έλεγχος προφανώς ανήκει στα έσω. Τα εσωτερικά σύνορα γίνονται πάντα αντιληπτά κοιτάζοντας προς τα έξω, αλληλεπιδρώντας με τον έξω κόσμο. Ας μη ξεχνάμε πως πάντα μαθαίνει κανείς κοιτώντας προς τα έξω, ενώ λογίζεται κοιτώντας προς τα έσω. Έτσι οι δύο κόσμοι είναι στενά δεμένοι σε μια σχέση που κουβαλάει μέσα της σύγκρουση ή ταύτιση, άπωση ή έλξη. Όπως και κάθε σχέση άλλωστε.

Όποια κι αν είναι τα σύνορα, άλλοτε αυτά είναι ξεκάθαρα κι άλλοτε όχι. Άλλες φορές ελέγχονται εσωτερικά κι άλλες απ’ τον έξω κόσμο. Μα όταν γίνουν αντιληπτά, ριζώνουν βαθιά. Και το παράθυρο μετατρέπεται σε πεδίο μάχης, εκεί όπου συγκρούεται ο εσωτερικός κόσμος με αυτόν εκεί έξω.

Σήμερα πιστεύω πως η Hildegard Maria Rauchfuß στο ποίημα της ήθελε να μιλήσει στους συμπολίτες της για το καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας. Μα ήταν αδύνατο να γράψει κάτι τόσο εκκωφαντικό δίχως να βρει καταφύγιο μέσα στην ασάφεια του μινιμαλισμού. Και για να το καταλάβει κανείς αυτό, θα πρέπει να κάνει μια μικρή βουτιά στα χρόνια εκείνα…

Brandenburg Gate
The Brandenburg Gate is shrouded in fog as a man looks from a watchtower over the Wall to the Eastern part of the divided city on November 25, 1961. The tower was erected by the West German police to observe the Inner-German border.
Photo courtesy: AP Photo/Heinrich Sanden Sr.

H πολιτική του συστήματος της πρώην Ανατολικής Γερμανίας ήταν επιτακτικός ο πνευματικός έλεγχος των πολιτών. Η πληροφορίες για τη ζωή των κατοίκων της Ανατολικής Γερμανίας άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστή με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Οι περισσότεροι βέβαια γνώριζαν για τις μέρες της Στάζι, αλλά λιγότεροι για τα έργα της. Στα μέσα της δεκαετίας του ‘90, είχαν ήδη γίνει αρκετά πράγματα γνωστά, αλλά πέρασαν αρκετά χρόνια ώστε αυτές οι πληροφορίες να δημοσιευτούν. Οι πολίτες της Ανατολικής Γερμανίας ήταν υπό διαρκεί έλεγχο. Στις σελίδες του news247.gr διαβάζει κανείς τις εξής λεπτομέρειες:

Ήταν το πιο αποτελεσματικό αστυνομικό κράτος στην Ιστορία. Η Στάζι, η μυστική αστυνομία που χρησιμοποιούσε έναν πράκτορα για κάθε έξι Ανατολικογερμανούς, παρακολουθούσε και έλεγχε κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής. Αυτός ο τεράστιος εσωτερικός σκιώδης στρατός γνώριζε τα πάντα, ενώ τα αρχεία που παρήγαγε ξεπερνούν το σύνολο των κειμένων που γράφτηκαν στη Γερμανία από την εποχή του Μεσαίωνα. […] Oι αποκαλύψεις μετά την πτώση της ΕΣΣΔ ήταν καταιγιστικές. Σε πολλές περιπτώσεις πολίτες ανακάλυπταν ότι μέλη της οικογένειάς τους, στενούς φίλους, γείτονες και συνάδελφοι που τους θεωρούσαν αξιόπιστους, εργάζονταν ως πληροφοριοδότες για τη Στάζι. Η ζωή ελεγχόταν εντελώς από την Στάζι και το SED (το Σοσιαλιστικό Κόμμα), με κάθε μέθοδο να χρησιμοποιείται για την πρόληψη της επαφής με τον δυτικό κόσμο. Μυστικοί κωδικοί και χειρονομίες αναπτύχθηκαν για να δηλώνουν την παρουσία πληροφοριοδοτών ή πρακτόρων. Η Στάζι εξάπλωνε τον εκφοβισμό στους ανθρώπους της Ανατολικής Γερμανίας με τα εκτεταμένα πλοκάμια της να απλώνονται μέσα στην κοινωνία με τη μορφή των πληροφοριοδοτών που κανείς δεν τους ήξερε. Για κάθε άτομο που ενδιέφερε την Στάζι υπήρχε φάκελος που περιλάμβανε έναν λεπτομερέστατο απολογισμό της ζωής του «υπόπτου»… πηγή: news247.gr

Με τα χρόνια που ακολούθησαν την πτώση του Τείχους, οι μαρτυρίες πλήθαιναν. Κάποιες προσωπικές μαρτυρίες όπως αυτή του Κλάους Πέτρα, συνταξιούχος οδηγός φορτηγού, που ζούσε στο Ανόβερο της τότε Δυτικής Γερμανίας είναι αρκετά κατατοπιστικές ώστε να καταλάβει κανείς πως λειτουργούσε ένα τέτοιο κράτος:

Είχα επισκεφθεί την Ανατολική Γερμανία ως μέρος της δουλειάς μου -ήμουν οδηγός φορτηγού που μετέφερε αγαθά. Ήταν… πώς να το πω; Ήταν κι αυτοί Γερμανοί. Δεν ήταν ξένοι. Αλλά η διαφορά μας ήταν πάρα πολύ μεγάλη -κυρίως οικονομική. Αυτοί ήταν φτωχοί κι εμείς πλούσιοι. Πολιτικά είχαν διαφορετική άποψη από μας, καθοδηγούμενη από την Σοβιετική Ένωση. Καταπιέζονταν από τους Ρώσους. Δεν επιτρεπόταν να σκέφτονται με «δυτικό» τρόπο, έπρεπε να κάνουν αυτό που τους έλεγαν οι Ρώσοι και να παράγουν σύμφωνα με 5ετή προγράμματα. Από ό,τι παρήγαγαν έπρεπε να δώσουν ένα μεγάλο κομμάτι στο κράτος. Η Ανατολική Γερμανία ήταν χρεωμένη στη Δυτική Γερμανία και για να ξεπληρώσει έστελνε υφάσματα.
Οι κάτοικοι της Ανατολικής Γερμανίας δεν είχαν καλή γνώμη για μας. Έτσι τους μεγαλώσανε, τους δίδαξαν στο σχολείο και τους εκπαίδευσαν πολιτικά. Ήταν όπως τότε με τον Χίτλερ, μόνο που είχαν διαφορετικό καθεστώς. Όπως υπήρχε νεολαία επί Χίτλερ, έτσι είχαν και αυτοί νεολαία. Εκεί τους έκαναν πλύση εγκεφάλου και τους έλεγαν ότι οι Δυτικοί δεν αξίζουν, ότι οι Ανατολικοί ήταν καλύτεροι και από τη στιγμή που έκλεισαν τα σύνορα όλα τελείωσαν: δεν υπήρχε πλέον καμία επαφή… πηγή: in.gr

Και στο σημείο αυτό θ’ αναρωτηθεί κάποιος: Γιατί κανείς δεν πολέμησε τη Στάζι; Ο ακαδημαϊκός Hubertus Knabe σε ομιλία του στο TedX είχε αναφέρει σχετικά:

“Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πολλοί Ανατολικο-Γερμανοί δεν προσπάθησαν να πολεμήσουν εναντίον του κομμουνιστικού καθεστώτος. Εάν την πολεμούσαν, η Στάζι χρησιμοποιούσε συχνά μια μέθοδο η οποία ήταν πραγματικά διαβολική. Ονομαζόταν Zersetzung, και αυτό περιγράφεται σε άλλη κατευθυντήρια γραμμή. Η λέξη είναι δύσκολο να μεταφραστεί, γιατί σημαίνει αρχικά «βιοαποικοδόμηση». Αλλά στην πραγματικότητα, είναι μια αρκετά ακριβής περιγραφή. Ο στόχος ήταν να καταστρέψει κρυφά την αυτοπεποίθηση των ανθρώπων, για παράδειγμα, με την καταστροφή της φήμης τους, οργανώνοντας αποτυχίες στη δουλειά τους, και καταστρέφοντας τις προσωπικές τους σχέσεις. Λαμβάνοντας υπόψη αυτό, η Ανατολική Γερμανία ήταν μια πολύ σύγχρονη δικτατορία. Η Στάζι δεν προσπαθεί να συλλάβει κάθε αντιφρονούντα. Προτιμά να τους παραλύει, και θα μπορούσε να το πράξει, επειδή είχε πρόσβαση σε πολύ προσωπικές πληροφορίες και σε τόσα πολλά ιδρύματα. Η κράτηση κάποιου χρησιμοποιείται μόνο ως έσχατη λύση. Για το σκοπό αυτό, στη Στάζι ανήκουν 17 φυλακές προφυλάκισης, μία σε κάθε επαρχία.” πηγή: news247.gr

Στα χρόνια του Τείχους, γύρω στα 5.000 άτομα κατάφεραν να δραπετεύσουν στο Δυτικό Βερολίνο. Τουλάχιστον 192 άτομα σκοτώθηκαν στην προσπάθεια και 200 τραυματίστηκαν σοβαρά. Περισσότερα στοιχεία μπορεί να βρει κανείς στη wikipedia. Η εφευρετικότητα μάλιστα των κατοίκων δεν έχει όρια. Άλλοτε με αυτοσχέδιες βάρκες και αερόστατα από κουρτίνες, άλλοτε με σκάλες ή κρυμμένοι στα πιο απίθανα μέρη αυτοκινήτου. Ο φωτογράφος Arwed Messmer που ανακάλυψε μέσα απ’ το αρχείο της Στάζι φωτογραφίες όσων δεν κατάφεραν να αποδράσουν, τις περισυνέλεξε στο βιβλίο του με τίτλο Reenactment MfS. Κάποιες απ΄ αυτές τις φωτογραφίες μπορεί κανείς να δει στις σελίδες του dailymail.

Μια από τις αποδράσεις είναι κι αυτή του 19χρονου τότε στρατιώτη Conrad Schumann, δύο ημέρες μετά την ανέγερση του Τείχους του Βερολίνου. Ο Schumann ενώ φύλαγε το πέρασμα από την πλευρά της Ανατολικής Γερμανίας πήδηξε πάνω από το συρματόπλεγμα, πετώντας το όπλο του. Ο φωτογράφος Peter Leibing απαθανάτισε τη στιγμή και η εικόνα έκανε τον γύρο του κόσμου.

Conrad Schumann
Η απόδραση-σύμβολο του στρατιώτη Conrad Schumann. Η στιγμή αυτή έχει αιχμαλωτιστεί και στο εξής video.
Photo courtesy: Peter Leibing

Tα χρόνια πέρασαν και οι καιροί άλλαξαν. Οι αποδράσεις συνεχίζονται, μόνο που άλλαξε η γεωγραφία τους. Η Ανατολική Γερμανία αποτελεί μια ανάμνηση στην οποία οι κάτοικοι της αναφέρονται με τη λέξη “Ostalgia”, μια λέξη που θα μπορούσε να μεταφραστεί ως «θολή μελαγχολία». Σήμερα πολίτες και πολιτικοί χωρών του άλλοτε Συμφώνου της Βαρσοβίας κάνουν λόγο για φράχτες.

Σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, τα μέσα επικοινωνίας προσφέρουν πλέον τη δυνατότητα στους ανθρώπους να έρθουν σε επαφή κάθε στιγμή. Κι ενώ τα πρώτα βελτιστοποιούνται, αναρωτιέται κανείς αν ισχύει το ίδιο για την ποιότητα και το βάθος της επικοινωνίας. Η ομίχλη μπορεί, πλέον, να μην είναι φτιαγμένη απ’ τα ίδια υλικά με αυτά του Τείχους του Βερολίνου, μα είναι εκεί. Η πληθώρα (κατά κόρον άχρηστης) πληροφορίας και ο τρόπος (που δε μάθαμε) να τη διαχειριζόμαστε, η καταιγιστική παραπληροφόρηση από ολούθε, οι ρηχές, εφήμερες και εικονικές σχέσεις των κοινωνικών δικτύων, θα μπορούσαν κάλλιστα να θεωρηθούν όλα συστατικά μιας νέας μορφής «ψηφιακής» ομίχλης που κρατά εγκλωβισμένη πίσω απ’ τα παράθυρα μια γενιά ανθρώπων. Μάλιστα εκείνης της γενιάς που ήρθε πρώτη αντιμέτωπη με μια έκρηξη πληροφορίας.

Η ομίχλη θα υπάρχει πάντα, μέσα ή γύρω μας. Όσο θα υπάρχει και το ποίημα της Rauchfuß, να θυμίζει πως και το παράθυρο θα είναι πάντα εκεί.

Κλείνω με μια (μάλλον σπάνια) εκδοχή του τραγουδιού των City, σε ελεύθερη μετάφραση στην Αγγλική. Οι στίχοι δεν υπάρχουν πουθενά διαθέσιμοι, κι έτσι κατέφυγα στο επίσης δύσκολο έργο της απομαγνητοφώνησης. Ίσως σε κάποια σημεία να έχω κάνει λάθος. Κάθε διόρθωση είναι περισσότερο από καλοδεχούμενη. Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες αυτής της διασκευής· απ’ τη φωνή του τραγουδιστή υποθέτω πως είναι κι αυτή των City.

Once known, it stays as scene for ever
Night will fill my senses with that sound
No color bleeds nor candle light will shimmer
Chased away when morning swings around

Once seized it stays deep in your blood
This is mine but only through you
Catch it in your brow against the window
A heavy mist is always passing through, yeah

Look in my soul, come again, that is love

Once seized it stays deep in your blood
This is mine but only through you
A bird laments its broken wing(?) and feathers
who through rain and wind it shuffled and flew

A crestel (kestrel?) wouldn’t have fly low (x3)
A crestel would have fly

I can feel it…
Feel my soul…

Related posts

  Leave your Message here...